วันนี้ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
รู้สึกเหมือนอยู่ในสภาวะหยุดเดิน
ทุกอย่างยังคงอยู่กับที่
ยกเว้น . .. เวลา
ที่ยังคงเดินต่อไป
โดยไม่สนใจฟังคำยื้อของผู้หญิงคนนึง
ซึ่งเพียงแต่จะเฝ้ารอให้เค้าหันกลับมามองบ้าง
เพียงสักครั้ง . .. ก้อยังดี
. .. เมื่อวานเดรสโทรมาหาแพร ก้อคุยๆกันไปเรื่อยๆ
จนเข้าเรื่องนั้นจนได้ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ว่าจะไปถามหาความจริงจากคนอื่นทำไม
ในเมื่อคำตอบที่เดรสพูดออกมา มันก้อเปนคำเดิมๆ
เปนคำที่แพรไม่อยากได้ยิน แล้วแพรจะถามทำไม
ก้อรู้ๆอยู่ว่าไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของแต่ละคนได้ดีกว่าตัวเราเอง
ต่อไปนี้แพรจะไม่เชื่อคนรอบข้างที่ไม่หวังดีละ
รู้ว่ามันประสงค์ร้ายแล้วยังจะเก็บมาคิด
ต่อไปนี้จะไม่มีแล้ว ต่อไปนี้ . .. แพรจะเชื่อตัวแพรเอง
เปนไปได้หรือเปนไปไม่ได้ก้อขึ้นอยู่กับตัวแพร
สู้ต่อไป ทำให้เต็มที่ !!!
อย่างน้อยการที่เราทำผิด มันก้อทำให้เรารู้ว่าสิ่งที่เราทำนั้นผิด
และนำสิ่งที่ผิดพลาดนั้นมาเปนบทเรียนของชีวิต ดีกว่าการอยู่เฉยๆ
ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไป แล้วมานั่งเสียดายภายหลัง .. .
๑๐๐วัน ยัยจอมฮาลุ้นรักเตอะสตาร์
